واکاوی تجربه زیسته امید و خوشبختی: یک مطالعه پدیدارشناختی - غنی امید رضا; تقی پوریان محمد جواد; حاجی آقاجانی اعظم; رحمتی مریم (آموزش، تربیت و توسعه پایدار)
هدف این پژوهش تبیین و کشف عناصر معنایی تجربه زیسته امید و خوشبختی در میان افراد بزرگسال با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی است. پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی–تفسیری است که داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۳ مشارکت‌کننده واجد تجربه زیسته مرتبط گردآوری شد. فرایند تحلیل داده‌ها شامل پیاده‌سازی مصاحبه‌ها، کدگذاری باز، محوری و انتخابی، استخراج محورها و اجرای مرحله توانش زبانی بر اساس اصول اپوخه و تقلیل پدیدارشناختی بود. اعتبار یافته‌ها از طریق پایایی بین‌کدگذاران و ضریب کاپای کوهن بررسی شد. تحلیل داده‌ها نشان داد تجربه امید و خوشبختی در قالب پنج مقوله محوری شامل انگیزه، خوشبختی، رضایت، شادکامی و ناخشنودی سازمان می‌یابد. مدل مفهومی استخراج‌شده نشان می‌دهد که روابط خانوادگی، عشق و دوستی، موفقیت شغلی، امنیت روانی، رضایت درونی، معناجویی، شایستگی فردی و باورهای ارزشی نقش معناداری در شکل‌گیری امید و خوشبختی دارند و همزمان عوامل ناکامی، فقدان و ناامنی می‌توانند این سازه‌ها را تضعیف کنند. نتایج نشان می‌دهد امید و خوشبختی پدیده‌هایی چندبعدی، پویا و وابسته به بافت اجتماعی–فرهنگی هستند که از برهم‌کنش همزمان عوامل فردی، اجتماعی، ارزشی و محیطی شکل می‌گیرند و می‌توانند مبنایی معتبر برای طراحی مداخلات ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی فراهم سازند.