اعتبار سنجی الگوی ترکیب تكنولوژی با آموزش در کشور عراق - حسين ضياء هادي; سعيديان خوراسگانی نرگس; العجرش حيدر حاتم فالح; قشقائی زاده نصراله (آموزش، تربیت و توسعه پایدار)
هدف این پژوهش، طراحی و اعتبارسنجی الگوی ترکیب تکنولوژی با آموزش در کشور عراق بر اساس تجارب زیسته معلمان استان بابل است. پژوهش حاضر با رویکرد کمی از نوع توصیفی و استراتژی پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان استان بابل عراق (N=500) بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، 375 نفر به روش نمونه‌گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته با 131 گویه در قالب 17 مؤلفه و چهار بعد اصلی بود. روایی صوری، محتوایی و سازه‌ای با روش‌های CVR و CVI تأیید شد و پایایی کل ابزار با آلفای کرونباخ 0.93 محاسبه گردید. برای بررسی برازش مدل از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم با نرم‌افزار AMOS23 استفاده شد و شاخص‌های برازش شامل NFI, IFI, TLI, CFI و RMSEA بررسی شدند. نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که تمامی مؤلفه‌ها از بارهای عاملی معنادار و برازش مطلوب برخوردارند (CFI=0.96؛ RMSEA بین 0.04 تا 0.07). چهار بعد اصلی مدل عبارت بودند از: 1) تقویت تجارب آموزشی معلم–دانش‌آموز (با مؤلفه‌هایی مانند جذابیت و معناداری یادگیری و شخصی‌سازی آموزش)، 2) توانمندی معلمان (مانند تقویت بنیه علمی–حرفه‌ای و اشتراک‌گذاری دستاوردها)، 3) چالش‌های کاربست تکنولوژی در آموزش (نظیر کمبود زیرساخت و دشواری دسترسی به فناوری)، و 4) تقویت تعاملات ذی‌نفعان آموزش و پرورش (از جمله تعامل خانواده، بازخورد سریع و تقویت عاطفه تحصیلی–اجتماعی). ضرایب پایایی برای تمامی ابعاد بیش از 0.80 بود و نتایج حاکی از انسجام و پایداری بالای سازه‌ای مدل است. الگوی پیشنهادی این پژوهش از برازش نظری و تجربی مطلوبی برخوردار است و قابلیت کاربرد در نظام آموزشی عراق را دارد. این الگو می‌تواند راهنمایی مؤثر برای سیاست‌گذاران آموزشی جهت برنامه‌ریزی برای توانمندسازی معلمان، ارتقای کیفیت آموزش دیجیتال و رفع چالش‌های ترکیب تکنولوژی در آموزش باشد.