آموزش، تربیت و توسعه پایدار 3092-7633 در دست انتشار 1405 10 01 Validation of the Cultural Convergence Model within the Sustainable Human Resource Management Ecosystem of Iran’s Healthcare System: An Exploratory Mixed-Methods Approach اعتباریابی مدل همگرایی فرهنگی در اکوسیستم پایدار مدیریت منابع انسانی نظام سلامت ایران: رویکرد آمیخته اکتشافی 1 19 FA محسن محمدبیدغی دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران وحید چناری دانشیار، گروه مدیریت دولتی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران یوسف امینی استادیار، گروه جامعه‌شناسی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران عزت‌اله کیانی استادیار، گروه مدیریت دولتی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران آرش جمال‌منش استادیار، گروه مدیریت دولتی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران Journal Article 1404/05/08 <p>This study aimed to develop and validate a cultural convergence model within the sustainable human resource management ecosystem of Iran’s healthcare system. An exploratory mixed-methods design was employed. In the qualitative phase, grounded theory following Strauss and Corbin’s approach was applied through semi-structured interviews with 12 academic experts and HR managers from public hospitals in Tehran, analyzed via open, axial, and selective coding. Based on qualitative findings, a researcher-made questionnaire was developed and its content validity was confirmed using CVR and CVI indices. In the quantitative phase, data from 350 hospital employees and managers were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Structural model results indicated a significant effect of causal conditions on the sustainable HR ecosystem (β=0.754, t=5.028). Intercultural management strategies demonstrated a significant mediating role in linking causal factors to outcomes (β=0.635, t=9.322). The moderating effects of contextual and intervening conditions on structural relationships were also statistically supported (p&lt;0.05). The findings confirm cultural convergence as a core phenomenon and a strategic pillar for achieving sustainable human resource management in healthcare organizations, providing an empirical foundation for redesigning HR policies in multicultural clinical environments.</p> <p>هدف این پژوهش، توسعه و اعتبارسنجی مدل همگرایی فرهنگی در اکوسیستم پایدار مدیریت منابع انسانی نظام بهداشت و درمان ایران است. پژوهش با رویکرد آمیخته اکتشافی انجام شد. در بخش کیفی، با بهره‌گیری از نظریه داده‌بنیاد به شیوه استراوس و کوربین، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۲ نفر از خبرگان دانشگاهی و مدیران منابع انسانی بیمارستان‌های دولتی تهران انجام و داده‌ها طی کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شد. بر اساس یافته‌های کیفی، پرسش‌نامه محقق‌ساخته طراحی و روایی محتوایی آن با شاخص‌های CVR و CVI تأیید گردید. در بخش کمی، داده‌های حاصل از ۳۵۰ نفر از کارکنان و مدیران بیمارستان‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد. نتایج تحلیل ساختاری نشان داد شرایط علّی اثر معناداری بر اکوسیستم پایدار مدیریت منابع انسانی دارند (β=0.754, t=5.028). همچنین راهبردهای مدیریت بین‌فرهنگی نقش واسطه‌ای معناداری در انتقال اثر عوامل علّی به پیامدها ایفا کردند (β=0.635, t=9.322). اثر عوامل زمینه‌ای و مداخله‌گر بر شدت و جهت روابط ساختاری نیز تأیید شد (p&lt;0.05). یافته‌ها بیانگر آن است که همگرایی فرهنگی به‌عنوان پدیده محوری، نقش تعیین‌کننده‌ای در تحقق پایداری منابع انسانی نظام سلامت ایفا می‌کند و می‌تواند مبنای بازطراحی سیاست‌های جذب، آموزش و مدیریت منابع انسانی در محیط‌های چندفرهنگی درمانی قرار گیرد.</p> https://journaltesd.com/index.php/tesd/article/download/317/243