آموزش، تربیت و توسعه پایدار 3092-7633 4 بهار 1405 1405 01 20 Exploring the Lived Experience of Hope and Happiness: A Phenomenological Study واکاوی تجربه زیسته امید و خوشبختی: یک مطالعه پدیدارشناختی 1 15 10.61838/jtesd.327 FA امید رضا غنی گروه مدیریت، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران محمد جواد تقی پوریان گروه مدیریت، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران اعظم حاجی آقاجانی گروه مدیریت، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران مریم رحمتی گروه مدیریت، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران Journal Article 1404/06/01 <p>This study aimed to explore and conceptualize the lived experience of hope and happiness using a phenomenological approach. This qualitative phenomenological study collected data through semi-structured interviews with 33 participants who possessed relevant lived experiences. Data analysis followed systematic stages of transcription, open, axial, and selective coding, thematic structuring, and linguistic competence analysis guided by epoché and phenomenological reduction. Reliability was confirmed through inter-coder agreement using Cohen’s Kappa. The results revealed that hope and happiness are organized around five core dimensions: motivation, happiness, life satisfaction, joy, and dissatisfaction. The emergent conceptual framework demonstrates that family relationships, love and friendship, occupational success, psychological security, inner satisfaction, meaning-making, personal competence, and value-based beliefs significantly contribute to the formation of hope and happiness, while experiences of failure, loss, and insecurity undermine these constructs. Hope and happiness emerge as dynamic, multidimensional, and culturally embedded phenomena shaped by the interaction of personal, social, environmental, and value-based factors, providing a robust foundation for psychological interventions aimed at enhancing mental health and overall quality of life.</p> <p>هدف این پژوهش تبیین و کشف عناصر معنایی تجربه زیسته امید و خوشبختی در میان افراد بزرگسال با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی است. پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی–تفسیری است که داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۳ مشارکت‌کننده واجد تجربه زیسته مرتبط گردآوری شد. فرایند تحلیل داده‌ها شامل پیاده‌سازی مصاحبه‌ها، کدگذاری باز، محوری و انتخابی، استخراج محورها و اجرای مرحله توانش زبانی بر اساس اصول اپوخه و تقلیل پدیدارشناختی بود. اعتبار یافته‌ها از طریق پایایی بین‌کدگذاران و ضریب کاپای کوهن بررسی شد. تحلیل داده‌ها نشان داد تجربه امید و خوشبختی در قالب پنج مقوله محوری شامل انگیزه، خوشبختی، رضایت، شادکامی و ناخشنودی سازمان می‌یابد. مدل مفهومی استخراج‌شده نشان می‌دهد که روابط خانوادگی، عشق و دوستی، موفقیت شغلی، امنیت روانی، رضایت درونی، معناجویی، شایستگی فردی و باورهای ارزشی نقش معناداری در شکل‌گیری امید و خوشبختی دارند و همزمان عوامل ناکامی، فقدان و ناامنی می‌توانند این سازه‌ها را تضعیف کنند. نتایج نشان می‌دهد امید و خوشبختی پدیده‌هایی چندبعدی، پویا و وابسته به بافت اجتماعی–فرهنگی هستند که از برهم‌کنش همزمان عوامل فردی، اجتماعی، ارزشی و محیطی شکل می‌گیرند و می‌توانند مبنایی معتبر برای طراحی مداخلات ارتقای سلامت روان و کیفیت زندگی فراهم سازند.</p> https://journaltesd.com/index.php/tesd/article/download/327/253