آموزش، تربیت و توسعه پایدار 3092-7633 در دست انتشار 1405 10 01 A Sociological Study of the Relationship between Real Social Networks and Tendency toward Crime and Delinquency among Citizens of Paveh, Ravansar, Javanrud, and Salas-e Babajani Counties مطالعه جامعه‌شناختی رابطه میان شبکه‌های اجتماعی واقعی و گرایش به جرم و بزهکاری در میان شهروندان شهرستان‌های پاوه، روانسر، جوانرود و ثلاث باباجانی 1 23 FA نخشینه فتاحی گروه جامعه شناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. حسین دهقان گروه جامعه شناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. فیض‌الله نورزوی گروه جامعه شناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 1405 02 07 <p>This study aimed to investigate the relationship between real social networks and tendency toward crime and delinquency, with particular emphasis on the mediating roles of social and psychological constructs among citizens of Paveh, Ravansar, Javanrud, and Salas-e Babajani counties. This quantitative cross-sectional survey was conducted among citizens aged over 18 years in the four counties. The initial sample size was estimated at 384 using Cochran’s formula; however, after collecting 548 questionnaires and excluding 48 cases with missing data, the final analysis was performed on 500 complete questionnaires. Data were collected using a researcher-developed 231-item questionnaire measuring loneliness, social trust, social isolation, social cohesion, tendency toward crime and delinquency, social support, religiosity, individualism, social vitality, social conformity, and social capital. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Construct reliability and validity were confirmed using Cronbach’s alpha, composite reliability, average variance extracted, factor loadings, and the heterotrait-monotrait ratio. Loneliness (β=0.121, p=0.003), social isolation (β=0.112, p=0.003), and individualism (β=0.067, p=0.017) had significant positive effects on tendency toward crime and delinquency. In contrast, social trust (β=-0.116, p=0.001), social cohesion (β=-0.131, p=0.001), social support (β=-0.075, p=0.022), religiosity (β=-0.081, p=0.020), social capital (β=-0.087, p=0.021), social vitality (β=-0.075, p=0.045), and social conformity (β=-0.075, p=0.025) showed significant negative effects. Significant positive pathways were also observed from loneliness to social isolation (β=0.642), social trust to social capital (β=0.684), social support to social vitality (β=0.575), and religiosity to social cohesion (β=0.570; all p=0.001). The structural model explained 73.1% of the variance in tendency toward crime and delinquency (R²=0.731; adjusted R²=0.725), and 18 of the 21 hypotheses were supported. The findings indicate that tendency toward crime and delinquency is strongly associated with the quality of social bonds; therefore, strengthening social trust, cohesion, support, and social capital while reducing loneliness and social isolation may provide an effective foundation for social crime-prevention policies.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه شبکه‌های اجتماعی واقعی با گرایش به جرم و بزهکاری با تأکید بر نقش میانجی سازه‌های اجتماعی و روان‌شناختی در میان شهروندان شهرستان‌های پاوه، روانسر، جوانرود و ثلاث باباجانی انجام شد. این پژوهش کمی با طرح پیمایشی مقطعی در میان شهروندان بالای 18 سال چهار شهرستان پاوه، روانسر، جوانرود و ثلاث باباجانی انجام شد. حجم نمونه اولیه با فرمول کوکران 384 نفر برآورد شد؛ بااین‌حال، پس از گردآوری 548 پرسشنامه و حذف 48 پرسشنامه دارای داده مفقوده، تحلیل نهایی بر اساس داده‌های 500 پاسخگو انجام گرفت. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته‌ای شامل 231 گویه بود که سازه‌های احساس تنهایی، اعتماد اجتماعی، انزوای اجتماعی، انسجام اجتماعی، گرایش به جرم و بزهکاری، حمایت اجتماعی، دینداری، فردگرایی، نشاط اجتماعی، همرنگی اجتماعی و سرمایه اجتماعی را اندازه‌گیری می‌کرد. تحلیل داده‌ها با مدل‌یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی انجام شد. پایایی و روایی سازه‌ها از طریق آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی، میانگین واریانس استخراج‌شده، بارهای عاملی و نسبت HTMT بررسی و تأیید شد. نتایج مدل ساختاری نشان داد احساس تنهایی (β=0.121، p=0.003)، انزوای اجتماعی (β=0.112، p=0.003) و فردگرایی (β=0.067، p=0.017) با گرایش به جرم و بزهکاری رابطه مثبت و معنادار داشتند؛ در مقابل، اعتماد اجتماعی (β=-0.116، p=0.001)، انسجام اجتماعی (β=-0.131، p=0.001)، حمایت اجتماعی (β=-0.075، p=0.022)، دینداری (β=-0.081، p=0.020)، سرمایه اجتماعی (β=-0.087، p=0.021)، نشاط اجتماعی (β=-0.075، p=0.045) و همرنگی اجتماعی (β=-0.075، p=0.025) اثر منفی و معناداری نشان دادند. احساس تنهایی بر انزوای اجتماعی (β=0.642)، اعتماد اجتماعی بر سرمایه اجتماعی (β=0.684)، حمایت اجتماعی بر نشاط اجتماعی (β=0.575) و دینداری بر انسجام اجتماعی (β=0.570) اثر مثبت و معنادار داشتند (همگی p=0.001). مدل 73.1 درصد از واریانس گرایش به جرم و بزهکاری را تبیین کرد (R²=0.731؛ R² تعدیل‌شده=0.725) و از 21 فرضیه، 18 فرضیه تأیید شد. یافته‌ها نشان می‌دهد گرایش به جرم و بزهکاری در مناطق مورد مطالعه به‌طور قابل‌توجهی با کیفیت پیوندهای اجتماعی مرتبط است؛ به‌گونه‌ای که تقویت اعتماد، انسجام، حمایت و سرمایه اجتماعی و کاهش احساس تنهایی و انزوای اجتماعی می‌تواند مبنایی مؤثر برای طراحی سیاست‌های پیشگیری اجتماعی از جرم باشد.</p> https://journaltesd.com/index.php/tesd/article/download/487/337